Daar is ie dan: het eerste verslag van ons zomerkamp!

Maandagochtend zijn we, na wat uitdagingen rondom paspoorten, vertrokken met drie, nog schone, witte busjes richting Baunach in Duitsland. De reis viel eigenlijk heel erg mee en aan het einde van de middag waren we op locatie: een kampterrein met een clubhuis erbij: wat een luxe! De explorers waren toch wel wat moe van de reis, dus ’s avonds was het rustig eten, beetje voet- en volleyballen relaxen en een kampvuur(tje).

Dinsdagmorgen zat iedereen rond negen uur weer fris en fruitig aan het ontbijt. Deze dag gingen we klimmen in Waltglettengarden Banz. Zoals wel vaker gebeurt, was het even zoeken naar de locatie J. In het klimpark waren vijf verschillen hoogteparcours waarop de explorers (en de begeleiding) vrij mochten bewegen. Binnen korte tijd zag je dan ook over grijze shirts in veiligheidsuitrusting door de bomen slingeren. Iedereen heeft zich hier dan ook goed vermaakt. Na een groepsfoto, rustig terug naar het terrein om daar te ‘chillen’. ’s Avonds lekker wraps gegeten (met dank aan de AH in Den Haag voor de sponsoring . . . ) en daarna nog even uitrennen op het voetbalveld. Dit keer geen voetbal, maar schopbal. Laten we het erop houden dat dit een soort slagbal zonder knuppel is. De rest mogen jullie zelf bedenken. Na het uitrenmoment nog een kampvuur en rond middernacht zocht iedereen de slaaptenten weer op.

En toen was het al weer woensdag: tijd om door te reizen naar Oostenrijk. De explorers hadden er ’s- ochtends aardig de vaart in en om klokslag tien uur vertrokken de drie busjes richting Oostenrijk. Martin was met de aanhanger al een uurtje eerder vertrokken. De reis viel helaas wat tegen. Veel files, zowel in Duitsland als in Oostenrijk. Daarbij viel er ook aardig wat regen. Dit mocht echter de pret in de busjes niet drukken. Van zingen, lachen, spelletjes spelen, vragen of we weer konden stoppen om te plassen, als slapen: in de busjes kan alles!

Uiteindelijk ruim twee uur later dan gepland kwamen we dan toch echt aan in Zellhof. Het terrein is niet heel groot en het is vooral erg druk. We staan ergens aan de zijkant en hebben wel drie keer de grote tent moeten verplaatsen in de stromende regen. De tenten staan scheef, dus ’s nachts rolt iedereen tegen elkaar aan. Al met al nog altijd lachende explorers bij het avondeten. De sfeer was (en is nog steeds) goed. ’s Avonds was het tijd om te beginnen met de hikevoorbereidingen omdat hiervoor donderdag weinig tijd zou zijn. Dit betekent: de explorers verdeelt in drie groepen; stafkaarten op tafel, hikeboekjes erbij, routes plannen, materiaal aanvragen en veel lol vooral hebben.

En ja, dan zijn we nu inderdaad op donderdag. De dag waarop iedereen heeft leren omgaan met teleurstellingen . . . L. ’s Ochtends rustig ontbijten met verse broodjes gehaald door Martin, lunchpakketje maken en hop de bus in richting de zoutmijnen van Hallein. Daar aangekomen in de wachtrij met z’n 28’en. Flink zingen, tot ergernis van sommige andere bezoekers, en uiteindelijk ruim een uur wachttijd tot we naar binnen mochten. Toen eindelijk rondleiding 036 op het bord verscheen en we met de groep klaarstonden om naar binnen te gaan werd de mijn helaas gesloten. Ambulances en politie verschenen ten tonele omdat er zuurstofproblemen in de mijnen waren. Heel jammer, maar we moesten dus helaas weer weg: tijd voor plan B => De rodelbaan één kilometer verderop! En ja, jullie kunnen het inmiddels wel raden. Daar aangekomen werd ook de rodelbaan gesloten door regen bovenop de berg. Enigszins teleurgesteld toen maar met z’n allen naar een winkelcentrum gereden voor boodschappen en daarna terug gereden naar het natte terrein. Balen balen, maar het was niet anders. ’s Avonds hutspot gegeten (daar was het ook het weer voor), nog de laatste zaken voor de hike geregeld, een potje ruigbal gespeeld en daarna geprobeerd warm te blijven bij een vuurtje. Om middernacht lag iedereen in bed om op te laden voor de hike.

Zojuist zijn de explorers zijn begonnen met de hike. Iedereen lacht nog steeds, de sfeer in de groep is goed en de begeleiding zit nog vol energie! Dit was het voor nu; tot ons volgende verslag!

Related Posts