Koninginnebillen!

“Bevers zijn nog zo puur en eerlijk.” Dat is vaak het antwoord dat ik geef als iemand aan mij vraagt waarom ik het zo leuk vind om leider bij de Bevers te zijn. En zeg nou zelf. Op Bever-leeftijd (6 tot 8) gaan de kinderen nog huilen als ze verdrietig zijn, lachen ze zich een breuk als de leiding iets grappigs zegt en bewegen ze wild en aritmisch in het rond als de muziek aan gaat. Dat laatste noemen ze overigens zelf vol overtuiging ‘dansen’. Maar niet alleen de emoties zijn puur. Na ruim vijf jaar als leiding bij de Bevers te hebben rondgebracht weet ik het zeker: Bevers zijn goudeerlijk. En als je geluk hebt, levert dat iedere zaterdag weer de glimlach van de week op.

Stel je voor: zaterdagochtend (tja, voor jonge leiding lijkt de zaterdagochtend soms wat vroeger dan andere ochtenden) en we hebben net geopend. Terwijl je mede-leidster de uitleg van het eerste spel doet, kijk je rond en denk je: “Wat zijn ze toch lief. Maar waarom zaterdagochtend?” Je loopt achteraan in de groep op een drafje naar het grote veld en Bever Jeppe is vol enthousiasme aan het vertellen wat hij die week gedaan heeft. Ineens stopt hij en kijkt hij met grote ogen naar de billen van de leidster voor zich. Ze heeft een broek aan met op de kontzakken een geborduurd patroon dat vaag iets weg heeft van een kroon. En voordat jij hebt kunnen zeggen dat Jeppe door moet lopen, is het kwaad al geschied. Terwijl Jeppe de wijsvingers van zijn beide handen tegen de billen van de leidster aanduwt, schreeuwt hij dwars door het bos: “NIATI HEEFT KONINGINNEBILLEN!!!” Voor je het weet moeten alle Bevers even naar de billen van Niati kijken. Een oude vrouw die haar hondje uitlaat kijkt het schouwspel aan en gniffelt: “Wat zijn ze toch mooi he, kinderen.” En ik denk weer eens: “Wat is het toch een voorrecht om leiding te zijn.”

Related Posts